امروز صب كه نشستم تو ماشين بينو اين قده عصباني بود كه مي خواس قورتم بده! نمي دونستم از كجا..مطمئن هم بودم كه دلخورش نكردم و ناراحتيش از يه جاي ديگس.. يه خورده فك كردم چي كار كنم كه از ناراحتي دربياد.. خخب اين جور مواقع بايد يه هنري بفشاني كه هرطور شده دوستت شنگول بشه..شروع كردم سر به سرش گذاشتن.. اصن تحويل نگرف.. دائم به راننده هاي ماشيناي ديگه كه مي كشيدن جلوش فحش مي داد! بعد من همون ماشينايي كه اون فحششون مي داد فيلم مي كردم..اونم نه كه خيلي عصباني بود چند بار برگشت از كلماتي ازقبيل : خل و چل! ديوونه! و ازين حرفا بهم زد.. نزديك بيمارستان هم ياد يه خاطره اي انداختمش كه توش خيلي بهمون خوشيده بوده وحرفاي خنده داري كه زده بوديم منتها بازم جوابمو نداد! تو دلم گفتم ديگه تا حرف نزنه حرف نمي زنم ببينم چي مي شه!!.. وقتي پياده شديم شروع كرد حرف زدن:: چقد سرد شده.. تو سردت نيس؟ و خلاصه لب به سخن گشود ولي با اخم! تا اينكه من گفتم: اين قد هوا سرد شده كه من فردا شال و دو جفت جوراب مي پوشم و يه بافتني زير پالتوم و يه كلاه رو مقنعه به اضافه ي يه شلوار گرم زير شلوارم و دوجفت كفش! اينارو كه گفتم زد زير خنده وگف: يا خدا.. چي بشي تو! خلاصه وارد كلاس شديم. اونجا دوباره زل زده بود به يه نقطه.. منم داشتم سر به سردوتا از همكلاسيهامون مي ذاشتم.. البته در همان حين به اين فك مي كردم: خخخب.. من وقتي ناراحت مي بودم دلم مي خواس بينو يه بار بهم گير بده كه من چمه ولي هميشه وانمود مي كرد كه متوجه نشده من ناراحت هستم.. البته ما اصولا اين طوري بوديم چون برخلاف دختراي ديگه نمي خواستيم تو كار همديگه فضولي كنيم..ولي اين دفعه من همون روشي رو كه دوس داشتم بينو موقع ناراحتي هام به كار بگيره رو به كار گرفتم.. يقشو گرفتم گفتم: تا نگي چته ولت نمي كنم! خوب من دوستتم..دوست به چه درد مي خوره.. نمي خوام ناراحت باشي..خوب حرف بزن!راحت مي شي.. اين چه كاريه..حيف نيس..خودتو افسرده كني و... خلاصه اونم هي مي گف طوريم نيس..بعد استاد اخلاق بهمون وقت داد ويژگيهاي يك پزشك خوب رو بنويسيم و بريم كنارتريبون بخونيم!! بينو هم گير داد كه تو انشات خوبه! بنويس برو بخون! منم نه كه اعتماد به نفسم خوب بود رفتم پرزنت كردم! ديگه كلاس منفجر شده بود.. كلي سر به سر بچه ها و استاد گذاشتم فيلمم كردن..خداييش دليلش اين بود كه بينو بخنده.. همين. بعدشم كورس داشتيم و يك ساعت اول رو سر كلاس حرف مي زديم..

خوب.. اون زمان كه ما بچه بوديم دغدغه هاي فكري و اتفاقاي زندگيمون رو اگر واسه هم مي گفتيم اين رو هم مي گفتيم كه در مورد اين قضيه چي فك مي كنيم و اين جور مواقع اختلاف عقايد خودش رو نشون مي داد و طرز فكراي متفاوتمون و همينطور كه با هم بزرگ شديم و مي شيم رشد كردن اين افكار با همون تفاوتها كاملا محسوسه.. خخبب. من خيلي باهاش صحبت كردم وانتظار داشتم حالش بهتر شه.. وقتي انتراك شد بقيه ي كلاس رو جيم زديم و گير دادم بريم بيرون كه روحيش بهتر شه و با سه تا از دوستامون قرار گذاشتيم و سر ازجنگل و آبشاردر اورديم.. اولش كلي گفتيم خنديديم تا اين كه صحبتها يه خورده جدي شد و بچه ها دوباره شروع كردن عقايد منو فيلم كردن و منم نمي دونم چرا يهو اين طوري شدم كه اومدم حرف بزنم اشكام شروع كرد ريختن! وووااااي..كپ كردن بيچاره ها.. فك كنم كلي عذاب وجدان گرفتن فك كردن من از دستشون ناراحت شدم!!.. نمي دونستن من در كل اين روزا بسي آبغوره مي گيرم واسه خودم..

خلاصه ذرت مكزيكي و سيب زميني خورديم وكلي از هوا لذت برديم.. كلي سر به سر اون دوستمون گذاشتيم كه احتمالا قراره چند روزي ديگه بريم نامزديش كه تو مراسمش چه كنيم و اينا.. شمبه هم عروسي يكي ديگه از همكلاسيهاي دبيرستانمونه كه الان دوست صميمي دخترعمه شده تو دانشگاه همكلاسي ان و ديشب كه خونه ي عمه بوديم دخترعمه تعريف كرد واسم.. من اولش فك كردم عقده ولي نگو ديگه طرف خيلي عجول بوده و جشن عروسيه و بايد با هم زندگي كنن..كلي دلم واسه رفيقمون سوزيد كه تو اين 4 سالي كه از درسش مونده مي خواد چطوري تموم كنه..به هرحال بينوهم حالش رو به راه شد و رفتيم خونه..

پ ن:: خودم؟؟ حالم گرفتس..من احتياج به يه انرژي مثبت دارم..هنوز دوس دارم يه اتفاق خوب تكونم بده.. حوصله ندارم..خدا نمي دونم حكمت اين روزا چيه؟

پ ن: مي گم اين دنيا ديگه مثل قديما نمي شه.. دل اين ادما زشته ديگه زيبا نمي شه.. اون بالا باد داره صاعقه ابرا رو چوب مي زنه.. اشك اين ابرا زياده ولي دريا نمي شه............